۳:۳۰:۰۰ - پنج شنبه ۱۱ دی ۱۳۴۸
داغ کن - کلوب دات کام Balatarin اشتراک گذاری در فیس بوک تویت کردن این مطلب

زبان مادري جان دارد

زبان مادري جان دارد
خبرگزاري آريا- رئيس پژوهشگاه ميراث‌فرهنگي و گردشگري گفت: «انسان با زبان مادري مانند يک شاعر مواجه مي‌شود و به همين دليل زبان حامل دانايي و فرهنگ است و نکته جالب اينکه زبان مادري جان دارد اما زبان غيرمادري درواقع جسد زبان است.»به گزارش خبرگزاري آريا،  سيدمحمد بهشتي، رئيس پژوهشگاه ميراث‌فرهنگي و گردشگري اين مطلب را […]

زبان مادري جان دارد

خبرگزاري آريا- رئيس پژوهشگاه ميراث‌فرهنگي و گردشگري گفت: «انسان با زبان مادري مانند يک شاعر مواجه مي‌شود و به همين دليل زبان حامل دانايي و فرهنگ است و نکته جالب اينکه زبان مادري جان دارد اما زبان غيرمادري درواقع جسد زبان است.»
به گزارش خبرگزاري آريا،  سيدمحمد بهشتي، رئيس پژوهشگاه ميراث‌فرهنگي و گردشگري اين مطلب را امروز چهارشنبه ۹ اسفند ۹۶ در همايش تخصصي زبان مادري که به همت پژوهشکده زبان‌شناسي، کتيبه‌ها و متون پژوهشگاه به مناسبت گراميداشت روز جهاني زبان مادري برگزار شد، اعلام کرد.
او زبان را مهم‌ترين مظهر فرهنگي دانست و گفت: «يکي از ويژگي‌هاي مظاهر فرهنگي اين است که امکان تداوم فرهنگي را فراهم مي‌کنند.»
او با اشاره به اين نکته که ژنتيک عامل انتقال فرهنگ در اهل يک سرزمين نيست گفت: «فرهنگ از طريق تماس با مظاهر فرهنگي منتقل مي‌شود و تداوم پيدا مي‌کند و همه اهل يک فرهنگ بنا به ميزان تماس خود با مظاهر يک فرهنگ از آن برخوردار مي‌شوند.»
بهشتي با بيان اينکه در بين مظاهر فرهنگي، بخش غير ملموس و به ويژه زبان بيشتر امکان انتقال فرهنگي را پيدا مي‌کند، زبان را حامل دانايي دانست و گفت: «اهل يک سرزمين بيش از هر چيزي از طريق زبان اين دانايي را منتقل مي‌کنند.»
او تفاوت زبان مادري با زبان غيرمادري را تفاوتي ماهوي دانست و گفت: «زبان مادري جان دارد اما ديگري درواقع جسد زبان است که مي‌توانيم آن را کالبدشکافي کنيم و وارد جزييات دقيق آن شويم اما نمي‌توانيم آنچه را که ادراک مي‌کنيم به خوبي با آن بيان کنيم به طور مثال وقتي عصباني يا عاشق مي‌شويم يا زماني که مي‌خواهيم شعر بسراييم نمي‌توانيم از آن استفاده کنيم چرا که گويي چيزي کم دارد، همان چيزي که زبان مادري حاوي آن است.»
رئيس پژوهشگاه ميراث‌فرهنگي و گردشگري اظهار کرد:  «کساني که فقط نگاه سياسي به زبان دارند و زبان را وسيله ارتباطي مسائل و روزمره که عميق ترين آن مسايل حقوقي و اداري است، مي‌دانند، به اين امر بي توجه هستند که بزرگ‌ترين ثروت هر سرزميني فرهنگش است و اگر مسير تداوم و برخورداري از اين فرهنگ به هر شکلي بسته شود مردم آن سرزمين را اهليت شان خارج و از بهره‌مندي از فرهنگ محروم کرده‌ايم.»
او با تاکيد بر اهميت مقوله زبان مادري نه فقط براي زبان شناس‌ها بلکه حتي براي اهل همان محل به دليل اين که حامل دانايي است گفت: «زبان مادري بايد براي مصرف افرادي باشد که زبان متعلق به آنها است.»
او همچنين با تاکيد بر لزوم توجه به آموزش زبان توسط مادر گفت: «کودک در ابتدا معنا را درک مي‌کند و سپس کلمات و زبان را مي‌آموزد به طور مثال او ابتدا سوزش آتش را مي‌شناسد و بعد اسم آتش را مي‌آموزد در حاليکه در يادگيري زبان غيرمادري (جسد زبان) ابتدا اسم را مي‌آموزيم و سپس به دنبال معنا هستيم.»
به گفته او، انسان در زبان مادري به مانند يک شاعر با زبان مواجه مي‌شود و به همين دليل زبان حامل دانايي و فرهنگ است.
بهشتي در پايان با تبريک روز جهاني زبان مادري گفت: «شايد ايران يکي از کشورهايي باشد که بيشتر از همه در معرض تهديد در جهان است چرا که ايران ثروت زيادي در بحث زبان و گويش دارد و اين ثروت زياد در کنار بي مبالاتي خطرناک تر مي شود و در معرض از دست دادن دارايي هايمان قرار مي‌گيريم.»  

ضرورت محترم شمردن زبان مادري
محمدرضا باطني، استاد بازنشسته دانشگاه تهران سخنران ديگر اين نشست بود که به دليل بيماري موفق به حضور در اين گردهمايي نشد و متن سخنراني او براي حضار قرائت شد.
او با تاکيد برلزوم توجه به اين نکته که زبان مادري را در چه معنايي به کار مي بريم، گفت: «امروز زبان مادري در دو معناي متفاوت به کار مي‌رود، در معناي نخست زبان مادري، زباني است که فرد قبل از هر زبان ديگري مي‌آموزد به طور مثال زبان فارسي براي  بسياري از فارسي زبان‌ها از بدو تولد آن را شنيده و سپس به آن سخن مي‌گويند، زبان مادري محسوي مي‌شود.»
او در ادامه افزود: «معناي دوم زبان مادري کاربرد جديدي است و به زبان اقليت‌هاي قومي گفته مي‌شود که در يک کشور چند زبانه زندگي مي‌کنند که زبان رسمي آنجا با زبان آنها متفاوت است مثل کردي، لري، ترکي و غيره.»
او در توضيح علت نام‌گذاري روز ۲۱ فوريه (اول اسفند ماه) از سوي سازمان ملل متحد به عنوان روز جهاني زبان مادري گفت:  «پس از انکه هندوستان در سال ۱۹۷۴استقلال خود را به دست آورد مسلمانان هند به رهبري محمدعلي جناح، علم جدايي بر افراشته و خواستار کشوري جداگانه براي مسلمانان شدند.»
باطني با اشاره به بي‌فايده ماندن اصرار گاندي براي منصرف کردن آنها گفت: «عاقبت خواسته مسلمانان هند جامه عمل پوشيد و کشور پاکستان به وجود آمد و دولت زبان اردو را به عنوان زبان رسمي کشور اعلام کرد.»
او افزود: «اين تصميم دولت باعث ايجاد تنش هايي در ايالت بنگال شد چرا که بيشتر مردم آنجا به زبان بنگالي صحبت مي‌کردند.»
به گفته او، در سال ۱۹۴۷ که پاکستان استقلال خود را به دست آورد  به دو تکه شرقي و غربي تقسيم شد، پاکستان شرقي، ايالت بنگال را در بر مي‌گرفت و همان جايي است که امروز بنگلادش ناميده مي‌شود.
او  با اشاره به اين که پاکستان شرقي در سال ۱۹۷۱ استقلال خود را به دست آورد و نام بنگلادش را بر خود گذاشت گفت: «در ۲۱ فوريه سال۱۹۵۲ دانشجويان  دانشگاه‌هاي پاکستان شرقي (ايالت بنگال) عليه تصميم دولت که زبان اردور را زبان رسمي اعلام کرده بود، شورش  کردند و خواستند زبان بنگالي نيز دوش به دوش اردو به عنوان زبان رسمي شناخته شود.»
باطني در ادامه افزود: «دولت به شدت با دانشجويان برخورد و به سوي آنها تيراندازي کرد و چهار دانشجو کشته شدند.»
او در ادامه به نامه يک نويسنده بنگلادشي مقيم کانادا در سال ۱۹۹۸ به کوفي عنان، دبير کل سازمان متحد اشاره کرد و گفت: «اين نويسنده از کوفي عنان درخواست کرد که روز ۲۱ فوريه از طرف سازمان ملل روز زبان مادري اعلام شود، درخواستي که با موافقت کوفي عنان مواجه شد  و در سال ۱۹۹۹ يونسکو در اعلاميه‌اي اين روز را به عنوان روز زبان مادر نامگذاري کرد.»
اين استاد بازنشسته دانشگاه تهران اظهار کرد: «مجمع عمومي سازمان ملل در سال ۲۰۰۸ روز ۲۱ فوريه را به عنوان روز جهاني زبان مادري به رسميت شناخت.»
او افزود: «سازمان ملل در قطعنامه خود به زمامداران کشورها توصيه کرد که زبان‌هاي مادري يعني زبان اقليت‌ها را محترم شمرده و درصدد سرکوب و نابودي آنها نباشند و از چند زبانگي و چندفرهنگي نهراسند.»

تبليغات
بانک پاسارگاد